Context7

Co robi

Context7 podsuwa Speedwave aktualną dokumentację bibliotek i frameworków, których używasz w projekcie, zamiast polegać tylko na tym, co Speedwave już wie. Działa od ręki, bez logowania, dlatego należy do nielicznych integracji, które uruchomisz bez żadnej konfiguracji. Jeśli często dobijasz do limitu zapytań, darmowy klucz API do Context7 podniesie ten pułap.

Z czego się składa

Speedwave uruchamia Context7 w osobnym kontenerze workera, który w twoim imieniu odpytuje https://context7.com/api/v2. Do działania worker nie potrzebuje żadnych poświadczeń. Jeśli dodasz klucz API, zostanie zamontowany tylko do odczytu pod /tokens/api_key, z pliku ~/.speedwave/tokens/<project>/context7/api_key na hoście. Kiedy tego pliku brakuje, worker startuje w trybie anonimowym i odnotowuje to w logach.

Jak to działa

Claude korzysta z dwóch narzędzi, w ściśle określonej kolejności. resolveLibraryId przyjmuje nazwę biblioteki, na przykład “react” albo “spring boot”, razem z twoim pytaniem, po czym zwraca uporządkowaną listę identyfikatorów bibliotek zgodnych z Context7. Dalej queryDocs bierze ten identyfikator wraz z pytaniem i zwraca fragmenty dokumentacji jako czysty tekst, ograniczone budżetem tokens (domyślnie 5000, choć Speedwave przycina wartość zamówioną przez Claude do przedziału od 500 do 15 000). Opisy obu narzędzi zalecają Claude, aby najpierw ustalił identyfikator, o ile już go nie zna.

W trybie anonimowym obowiązuje limit zapytań liczony na adres IP, mniej więcej 200 zapytań dziennie. Klucz API (z przedrostkiem ctx7sk_) podnosi ten limit, a poza tym jest opcjonalny. Gdy wywołanie się nie powiedzie, Context7 podaje konkretny powód: przy błędnym kluczu wskazuje oczekiwany przedrostek ctx7sk_, przy nieznanym identyfikatorze biblioteki każe najpierw wywołać resolveLibraryId, a przy przekroczeniu limitu zwraca twój poziom limitu oraz moment, w którym się on odnowi, i dobiera wskazówkę o podniesieniu pułapu zależnie od tego, czy masz klucz. Błędy serwera (5xx) Speedwave ponawia sam, ze stopniowo rosnącym odstępem, zanim Claude w ogóle je zobaczy.

Co może zrobić Speedwave

Context7 udostępnia dwa narzędzia, oba tylko do odczytu: żadne z nich nie zapisuje niczego w twoim projekcie ani w samym Context7.

Narzędzie	Co robi
resolveLibraryId	Wyszukuje po nazwie biblioteki (na przykład “react” albo “spring boot”) i twoim pytaniu, po czym zwraca uporządkowaną listę pasujących identyfikatorów bibliotek Context7.
queryDocs	Pobiera fragmenty dokumentacji dla znanego identyfikatora biblioteki, odpowiada na konkretne pytanie i mieści się w wyznaczonym budżecie tokenów.

Konfiguracja

1. Włącz Context7 w swoim projekcie. Logowanie nie jest potrzebne, więc integracja od razu jest gotowa do pracy.
2. Opcjonalnie pobierz darmowy klucz API ze strony context7.com/dashboard, żeby dostać wyższy limit zapytań, i wpisz go w ustawieniach integracji.

Ogólny opis włączania dowolnej integracji znajdziesz w Podłączanie integracji.

Granice bezpieczeństwa

Worker Context7 nie przechowuje poświadczeń żadnej innej usługi, a w trybie anonimowym nie ma ich w ogóle. Każde zapytanie o dokumentację wysyła do API Context7 treść twojego pytania oraz nazwę biblioteki. Nic poza tym z twojego projektu nie trafia do Context7. Context7 może przechowywać i wykorzystywać twoje zapytania do celów benchmarkingowych i nie zapewnia umowy DPA ani SLA. Szczegóły znajdziesz w Dane i prywatność, a to, jak opcjonalny klucz API zostaje odizolowany w obrębie tego workera, opisujemy w obsłudze poświadczeń.