Terminal CLI

Polecenie speedwave uruchamia Claude Code w kontenerach twojego projektu prosto z terminala. To cienki klient: sam nie dostarcza środowiska uruchomieniowego kontenerów ani nim nie zarządza, lecz korzysta z tej samej biblioteki speedwave-runtime co aplikacja czatu Desktop. Dzięki temu projekt zachowuje się identycznie niezależnie od tego, który interfejs go otwiera.

Cienki klient korzystający z konfiguracji Desktop

Zanim sięgniesz po CLI, zainstaluj aplikację Speedwave Desktop i raz przejdź jej kreatora konfiguracji. Ten jeden przebieg tworzy maszynę wirtualną, buduje obrazy kontenerów i zapisuje twoje tokeny. Jeśli go pominiesz, CLI nie ma czym sterować.

Desktop instaluje też CLI za ciebie. Plik binarny speedwave jest dołączony do aplikacji i trafia do twojego PATH podczas konfiguracji oraz przy każdym uruchomieniu, dzięki czemu obie części zawsze mają tę samą wersję.

Wyjątkiem jest speedwave --help: wypisuje listę podpoleceń, nawet gdy Desktop nie działa, a środowisko uruchomieniowe nie jest zainstalowane. Każde inne polecenie, jeśli środowisko nie jest gotowe, poprosi cię, żebyś otworzył Speedwave, dokończył kreatora konfiguracji i uruchomił swój projekt.

Uruchamianie

Gdy konfiguracja jest już gotowa, samo polecenie uruchamia kontenery aktywnego projektu i otwiera interaktywną sesję Claude Code:

speedwave

Wybierając projekt, CLI nie zwraca uwagi na twój katalog roboczy. Jedynym wyjątkiem jest speedwave init, które rejestruje katalog, w którym akurat się znajdujesz. Poza tym CLI używa aktywnego projektu zapisanego w ~/.speedwave/config.json, tego samego, który ustawia przełącznik projektów w Desktop. Aby pojedyncze polecenie skierować do innego projektu, podaj --project:

speedwave --project my-other-project

Strona Polecenia CLI opisuje wszystkie podpolecenia, kolejność rozstrzygania projektu oraz zarządzanie wtyczkami.

Dwie rzeczy, o których warto wiedzieć w trakcie pracy

Sesja speedwave czy speedwave login przyjmuje wklejane obrazy, nie tylko przez okno czatu Desktop. Działający w tle obserwator sprawdza twój schowek co 250 ms i każdy nowy obraz zapisuje do <project_dir>/.speedwave/pastes/clip.png, atomowo i z prawami dostępu 0600 na macOS oraz Linuksie. Jeśli dostępu do schowka brak, funkcja po prostu się wyłącza, bez żadnych komunikatów.

Gdy interaktywna sesja się kończy, CLI samo przywraca tryby klawiatury, wklejania i myszy w twoim terminalu, nawet jeśli kontener albo maszyna wirtualna padły w nietypowy sposób, więc nie musisz już odpalać reset, żeby odzyskać sprawną powłokę.

Działająca sesja CLI przetrwa też zamknięcie Desktop: wspólna maszyna wirtualna i kontenery, z których korzysta, zostają uruchomione do końca sesji. Desktop jest wciąż potrzebny do odświeżania tokenów OAuth oraz do workera mcp-os, więc jeśli zamknie się w trakcie sesji, tokeny OAuth (Slack, SharePoint, GitHub i podobne) przestają się odświeżać, a integracje systemowe takie jak poczta czy kalendarz stają się niedostępne, dopóki Desktop nie wróci. W obu przypadkach CLI wypisuje ostrzeżenie, a rozwiązanie jest za każdym razem to samo: uruchom Desktop.

Kiedy wybrać CLI zamiast Desktop

Desktop odpowiada za kreatora konfiguracji, przełącznik projektów, integrację z zasobnikiem systemowym oraz sprawdzanie aktualizacji, a jego okno czatu pokazuje odpowiedź Claude na żywo, w miarę jak powstaje. CLI pomija to wszystko i w zamian daje ci własną sesję terminalową Claude Code, z wszystkimi skonfigurowanymi integracjami pod ręką.

Wybierz CLI, jeśli jesteś programistą i chcesz uruchamiać projekt z terminala, który i tak masz otwarty. Sięgnij po Desktop, gdy zależy ci na oknie czatu, kreatorze konfiguracji albo przełączniku projektów, a także wtedy, gdy nie masz jeszcze gotowej konfiguracji, bo każda instalacja wymaga choć raz uruchomionego Desktop.